De Koning's Web

Artikel van oud client, geplaatst met toestemming van het paar.

February 2, 2012 | Inspired By Family Mag

Loving Your Man When it Hurts Pt.1: For Better or For Worse Love is not love. Which alters when it alteration finds, Or bends with the remover to remove: O no! it is an ever-fixed mark. That looks on … Love alters not with his brief hours and weeks, But bears it out even to the edge of doom…. Sonnet 116Love that “bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things” (I Corinthians 13:7) does not come from within. It can only come from God.

A couple of years ago, we celebrated our 25th Anniversary. Andre stood at the front of the church, handsome in his suit and tie. Again, I walked down the aisle, not in a long white gown, but in a lovely, royal blue dress, fit for the occasion. We were renewing our vows to love, honor and cherish each other but this time it was harder. Andre and I met at a mission’s convention in April and were married in July.  We were both thirty-one years old and understood that marriage was 99% commitment and the rest would fall into place.

Needless to say, we did not really know each other. Our backgrounds were similar: we were both raised in large Catholic families; both of us had lived in several locations growing up; we both graduated from the same bible college and had a calling to missions.Soon after we got married, we moved to Thailand to start our missionary life together. We studied language for a year and then I got pregnant. We had our struggles as any newlyweds: finances, communication, boundaries. And we learned.

But after several years of marriage, we felt like we needed counseling. We did not seem to be communicating well and I was getting depressed. But we were committed to each other and to the Lord. We lived from one counseling session to the next, Andre oblivious to the problem, but knowing that I was unhappy.We continued that way for over 20 years, when I went back to school to get a degree in Human Development for my teacher certification.

In one of my classes, one of students gave a report on Asperger’s Syndrome. Some of the indicators that she mentioned were that the person felt uncomfortable in a crowd, was focused and knowledgeable on a few topics, was unable to express feelings, was unable to empathize, and had a strong sense of right and wrong (a black or white mentality).I thought, “That sounds like Andre.”

The diagnosis was confirmed the following summer. Now we had something to work with, a reason for our misunderstandings. Now I did not blame Andre, but I did grieve over the things that I would not have with my husband and the things that I would have to learn to deal with. It is not always easy.

In fact, sometimes I find myself singing a song that was popular when I was a teenager. The lyrics go like this:I don’t like you, but I love you,Seems that I’m always thinking of youYou really gotta hold on me.It is our Father who has a hold on us. He brought us together for a reason.

The things that I saw in Andre before we got married – his love for the Lord, his faithfulness, his tenacity are what I focus on when I get discouraged. With God’s help, we are learning to listen to each other. Andre realizes that he is atypical. He now tells me that I could have married someone better than he.

The truth is, through all the ups and downs, the good and the bad, God brought us together and He is working in both of our lives for His glory. I love the man who cheered me on as I got my teaching certification and my Master’s Degree. And he loves the woman who stands beside him and supports him in his church planting efforts. We have both accomplished more married to each other than we could have otherwise.

A marriage made in heaven? Probably, but God lets us work out the details on earth. We thank the Lord that He promised to be right here with us as we walk this road together.Karen Provost is a mother of four, she serves as a missionary teacher at an International School in South America and supports her husband in his ministry as a church planter.

Photo Credits: Flickr-Mzpromise

Een heel gezegend Nieuw Jaar willen we al onze lezers toewensen.

Zelden hebben we het zo lekker in Bangkok, vannacht wordt het waarschijnlijk zelfs 19 graden. Gewoon koud voor ons begrip. Maar wel genieten, vooral als je bedenkt dat deze stad meestal 32-35 graden telt en zeer vochtig! Dus vanavond kruipen we eens lekker onder de wol, geen airco nodig, de ramen wijd open.

Vandaag is de verjaardag van de Thaise koning. Wij bidden hem vrede toe en dat hij rechtvaardig mag regeren over zijn volk. We hopen dat hij nog lang zal leven en tot een voorbeeld zal zijn voor velen.

Hier kun je een video bekijken die telkens wordt gespeeld op de televisie, met een prachtige bewerking van Phrabarami, oftewel een lied die zijn goedheid gedenkt.

 

Inmiddels is de nieuwste BB de deur uit, op weg naar vele e-mail brievenbussen. Deze keer niet meer de traditionele PDF brief maar en snellere verbinding rechtstreeks naar de website. We hopen dat het onze lezers zal bevallen.

Dick gaat morgen op weg naar Nederland, om zijn moeder te begraven. Zij heeft een bewogen leven achter de rug met haar 94 jaar levenservaring. Dick hoopt na 14 dagen weer terug te keren naar Thailand. Graag jullie gebed voor hem en voor Johanna die alleen achterblijft om de zaken te blijven behartigen.

Opnieuw een aflevering van de Nacht op Een, waar een vraaggesprekje met Dick te beluisteren valt, maar ook met Nella Davidse, die in Pattaya werkt. Helaas zit dat helemaal aan het einde van de geluidsfile en ik weet nog niet hoe ik dat eruit kan knippen.

http://www.eo.nl/programma/denachtenopradio1/2010-2011/page/-/episode.esp?programs=9444932&broadcast=12056390

Prachtig kindje, zojuist geboren uit Laotiaanse ouders. We gingen bij hen op kraambezoek, zo'n 650 km naar het Noord-Oosten. Ze hebben hun kindje naar Johanna vernoemd, wat betekent "God is genadig'! Naast twee zonen hebben Wilat & Kiaw nu dus een dochter. De dokters hadden gezegd dat zij heel weinig kans hadden op nog een kindje, in verband met de hormoonspiegels van de moeder. Maar wat bleek, na het ALMA Weekend van Augustus werd ze toch weer zwanger. Dit is hun hekkensluiter, want de moeder is nu gesteriliseerd. Wilat & Kiaw geloven nog maar 4 jaar C., (hij kwam tot geloof tijdens een weekend van 2007), maar zijn vanaf die tijd bijzonder betrokken geweest bij het ALMA werk achter de schermen. We wensen hen een spoedig herstel toe.

Zojuist een bijzonder mooie sessie achter de rug met een jong stel, die toevallig geen C.zijn. Wij hebben hen vergeving naar elkaar laten uitspreken voor dingen die zij elkaar hadden aangedaan in het recente verleden. Wow....wat een oefening, maar ook geweldig mooi! Om te zien hoe integer deze jonge lui met elkaar willen omgaan en hoe zuiver ze willen staan in het leven. Voorbeelden zijn ze! We laten hen met een dankbaar gevoel de wereld weer intrekken.

Vandaag zijn we weer op stap gegaan. 650 kilometer gereden en nu even uitrusten aan de Mekong rivier. (Lekker apple crumble taart gegeten hier!) Morgen worden we verwacht op de grote reunie van de Lao koppels die destijds door een ALMA weekend zijn gegaan. Er zijn 100 stellen uitgenodigd, nu nog zien wie er op komen dagen. Morgen om 7 uur 's ochtends gaan we naar de grens om de rivier over te steken. 

Inmiddels is het dan ook officieel Songkhran, het waterfeest, dat in Thailand en Laos uitbundig wordt gevierd met water gooien naar wie dan ook. Vroeger was het water uigieten op je handen, maar nu komt het met bakken vol naar je toe. Dit is om elkaar een zegengroet' te brengen voor het nieuwe maan- jaar, dat altijd begint in Thailand op 13 april. De mensen zijn allemaal vrij van het werk voor de rest van de week. Ze gaan naar huis om hun ouders te bezoeken en drinken zich dan helemaal zat en vieren uitgebreid feest.

Op zaterdag begint de terugtocht voor velen naar Bangkok weer, wat ook weer veel ongelukken zorgt. Jaarlijks komen er zo'n 500 mensen om in het verkeer tijdens het Songkhran weekend. Wij gaan vrijdag terug naar Bangkok, dus graga ook gebed voor een veilige overtocht.

Op donderdag hopen we voor een grote groep Laotianen nog een mini-huwelijks-seminar te doen. Dit keer over Seizoenen in het huwelijk en over Ruzie maken op de goede manier.

Gisteravond hadden we bezoek van onze vriend Nok (49) uit het Noordoosten, die in Bangkok was om zijn ouders en zoon te bezoeken. Zijn zoon doet zijn militaire dienstplicht. De relatie vader-zoon is warm en ongewoon in de Thaise cultuur.

Nok was op bezoek geweest bij zijn ouders, voor het eerst weer na vier jaar! Vier jaar geleden kwamen hij en zijn vrouw tot geloof in Jezus en dat betekende een grote ommekeer. Hij lag met zijn ouders in de clinch en gisteren was het volgens hem de tijd om om vergeving te vragen bij zijn ouders. Hij deed door aan hun voeten (letterlijk) te vragen om zijn fouten uit het verleden hem te vergeven. Hij zei dat zijn vader voor het eerst nu eens niet begon met hem de huid vol te schelden (wat zijn gewoonte was), maar hem vriendelijk toelachte. Ook zijn moeder aanvaardde de excuses en samen hadden zij een maaltijd.

Nok vertelde dat hij vroeger een fervente aanbidder was geweest van Rama 5, een van de vroegere koningen uit de huidige dynastie, die nog steeds wordt vereerd in menig Thais huis. Een groot portret van deze koning hing bij de ouders thuis. Nok had destijds zelf dat portret gekocht en er vurig offers aan gebracht. 

Wat gisterochtend gebeurde was vreemd. Het portret was voordat Nok op bezoek kwam naar beneden gevallen van de spijker waaraan hij hing. Dat was erg ongewoon, omdat ie daar al jaren hing. Het was alsof het afgods-portret had aangevoeld dat er iets was veranderd. Nok heeft namelijk afstand gedaan van de verering van beelden. Hij is nu een gelovige, die zich inspant om anderen bekend te maken met de Liefde van Christus. Toch wel een apart verhaal!